“பாதுகாப்பான உணவைப் பெறுவது பற்றிய அச்சம் நிலவுவது இது முதல் முறையல்ல. ஜெர்மனியை ஈ கோலி என்ற ஆபத்தான நுண்ணுயிர் தாக்கி 25 பேருடைய உயிரைப் பறித் திருக்கிறது. 2300 பேரைப் பாதித்திருக்கிறது. உணவு கெட்டுப் போனதின் காரணத்தை அறிய முனைந்த ஜெர்மானிய உணவு ஆய்வாளர்கள், ஸ்பெயினிலிருந்து வந்த வெள்ளரியும், முளைவிட்ட பீன்ஸ் காய்களும்தான் இதற்குக் காரணம் என்று கருதுகின்றனர்.
பிரச்சனையின் ஆணிவேரை நாம் பார்க்க மறுப்பதால் இத்தகைய புலனாய்வுகளால் எந்தப் பலனும் இருக்கப் போவதில்லை. நமக்குத் தேவையான உணவை உற்பத்தி செய்வதிலும், அதைப் பாதுகாப்பதற்கான விதிகளை வகுத்துக் கொள்வதிலும் மிகவும் தவறான வழி முறைகள் பின்பற்றப்படுகின்றன என்ற உண்மையை நாம் பார்ப்பதில்லை.
கடந்த கால நெருக்கடிகளை நாம் சந்தித்த விதத்தை சற்று திரும்பிப் பார்ப்போம். 2005-ஆம் ஆண்டில் நாம் உட் கொண்ட கோழி இறைச்சியை ஏவியன் இன்ஃப்ளூயன்சா தாக்கியது. கலவரப் பட்ட உலகம் கோழிகளையும் காட்டுப் பறவைகளையும் கொன்று தள்ளியது. கோழி வர்த்தகம் உலகமயமாக்கப்பட்டதையோ, அது கோழி இறைச்சியை உணவாக அல்லாமல், ஆலை உற்பத்திப் பண்டமாக மாற்றிவிட்டதையோ பலர் புரிந்து கொள்ளவில்லை. உலக அள வில் உற்பத்தி செய்வது, அதன் விளைவாக உற்பத்திச் செலவைக் குறைப்பது, விற்பனையில் கொள்ளை லாபம் அடிப்பது ஆகியவை தற்போதைய உணவு வர்த்தக நடைமுறையாகி விட்டன. கோழிகள் நோய்வாய்ப்படுவதற்கும், அவற்றின் இறைச்சியை உண்பவர்கள் நோய்க் கிருமிகளால் தாக்கப்படுவதற்கும் இந்த உலகளாவிய உற்பத்தி முறையே காரணம்.
அடுத்து 2009-ல் இன்புளூயன்சா ஏ வைரசின் தாக்குதலுக்கு உள்ளானோம். இந்த நோய்க்கு பன்றிக் காய்ச்சல் எனப் பெயரிடப்பட்டது. வளரும் நாடுகளில் ஏழை-எளிய மக்களின் உணவாக இருப்பது பன்றி இறைச்சிதான். ஆனால் அந்த நாடுகளில் பன்றிகள் கூட்டம் கூட்ட மாகக் கொல்லப்பட்டன. இப்போதும் பெரிய பெரிய கம்பெனிகள் குற்றச்சாட்டிலிருந்து தப்பிவிட்டன. இந்தக் கம்பெனிகள் பன்றிகளை வளர்ப்பதற்கு ஆன்ட்டி பயாடிக்ஸ், ஹார்மோன்களிலிருந்து பல்வேறு உயிரிகள், தடுப்பு மருந்துகள் வரை பயன்படுத்துகின்றன. அது மட்டு மல்ல, சுகாதாரமற்ற சூழ்நிலைகளிலேயே அவை வளர்க்கப்படுகின்றன. இம்மாதிரி யான மோசடிகளையல்லவா நாம் கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும்?
`ஈ கோலி’ ஜெர்மனியின் ஹாம்பர்க் நகரை மட்டுமே தாக்கிய போதும், ஐரோப்பா முழுவதும் உள்ள விவசாயிகளையும் நுகர்வோரையும் அது உலுக்கி எடுத்துவிட்டது. காரணம், உணவு உற்பத்தி என்பது இன்று உள்ளூர் சமாச்சாரம் அல்ல. தேசிய வர்த்தகம் கூட அல்ல. உற் பத்தி ஓரிடத்தில், பெட்டிகளில் அடைப்பது இன்னொரு நாட்டில், பதப்படுத்துவது வேறொரு நாட்டில் எனத் தயாரிக்கப்பட்டு, உலகம் முழுவதும் உள்ள சூப்பர்மார்க்கெட்டுகளில் வந்து இடம் பிடிக்கிறது உணவுப் பொருள். இப்படி பெரிய அளவில் நடத்தப்படுவதால் லாபம் கொழிக்கும் வர்த்தகமாக அது ஆகிவிட்டது. மக்கள் உடல்நலத்தைப் பற்றி இந்த உணவு வர்த்தகர்களுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. இந்த வர்த்தகத்தை முறைப்படுத்தக் கொண்டுவரப்படும் கட்டுப்பாடுகள், இந்த மோசடியான உற்பத்தித் துறையை மேலும் வளர்த்துவிடும் திருப்பணியையே செய்கின்றன. சிறிய அளவில் உணவு உற்பத்தியில் ஈடுபடுவோர் செலவினங்களைத் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் இந்த பந்தயத்திலிருந்தே விலகி விடுகின்றனர்.
மக்கள் உடல்நலனைப் பேண வேண்டுமெனில், உணவை உணவாகப் பார்க்க வேண்டுமே தவிர, வர்த்தகமாக அல்ல. சிறிய உற்பத்தியாளர்களை ஊக்கப்படுத்தும் விதத்தில் விதிமுறைகள் வகுக்கப்பட வேண்டும். நுகர்வோர் என்ற முறையில் இந்த விளைபொருளுக்கு சற்று கூடுதல் விலை கொடுக்கக் கூட நாம் தயாராக வேண்டும். மலிவானது என்பதற்காக விஷத்தை வாங்கி உட்கொள்ள முடியாதல்லவா? நமது உடல் நலனைக் கருத்தில் கொண்டு, அருகாமையில் விளைவிக்கப்பட்ட, வீட்டில் சமைக்கப்பட்ட, பருவ நிலைக்கேற்ற உணவுப் பொருட்களைச் சார்ந்திருக்கும் வகையில் நமது உணவுக் கலாச்சாரத்தை நாம் மாற்றிக் கொண்டாக வேண்டும்.
நன்றி: தீக்கதிர்
Showing posts with label உலகமயமாக்கல். Show all posts
Showing posts with label உலகமயமாக்கல். Show all posts
Wednesday, July 6, 2011
சீரழியும் கிரேக்க பொருளாதாரம்
அமெரிக்காவில் ஏற்பட்ட பொருளாதார நெருக்கடி பல்வேறு நாடுகளையும் பாதித்துள்ளது என்பது நாமறிந்த விஷயம். இதே போன்ற பிரச்சனைகள் பல ஐரோப்பிய நாடுகளையும் உலுக்கியது. தரங்கெட்ட பொருளாதார கொள்கைகளால் மக்களின் வாழ்நிலையில் பெரும் பாதிப்புகள் உண்டானது. இப்படிப்பட்ட பாதிப்புகளிலிருந்து மக்கள் மட்டுமல்ல, நாடே திவாலாகிப் போனது என்றால் அது கிரீஸ் தான்.
பொருளாதார நிர்மூல நிலைக்கு சென்ற கிரீஸ் நாட்டில் சர்வதேச நிதி நிறுவனமும் ஐரோப்பிய யூனியனும் கடுமையான சிக்கன நடவடிக்கைகளை கொண்டு வந்ததின் விளைவாக, அந்நாட்டின் வாழ்நிலை கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்நாட்டிலுள்ள 18 வயதிலிருந்து 24 வயதிற்குட்பட்டவர்கள் பெரும்பான்மையானவர்கள் வேலை யில்லாதவர்களாக மாறியுள்ளனர். 30 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் பகுதி நேர ஊழியர்களாக, நிரந்தரமற்ற பணிகளில் ஈடுபடுகின்றனர். கூடுதல் வேலை நேரத்தில் பணியாற்றி சிறு தொகையை ஊக்கமாக பெறுகின்றனர். இப்படி கஷ்டப்பட்டு செய்யும் வேலை எத்தனை நாட்களுக்கு என்பது அவர்களுக்கே தெரியாது.
சம்பளம் வேகமாக குறைக்கப்படுகின்றது. ஏன் குறைக்கப்படுகின்றது என்று கேள்வி கேட்க தொழிற்சங்கங்கள் இல்லை; வேலை நிறுத்தம் செய்ய முடியாது எனும் நிலை.
மக்கள் கூடி நின்று பேச முடியாது. சம்பளம் சரியான நேரத்தில் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என தொழிலாளர்கள் கேட்க முடியாது. விடுமுறை என்பது எல்லாம் மறந்துபோகும் நிலை. நோயுற்றால், மீண்டும் வேலையில் சேர்வது மிகச்சிரமம்.
தற்போது உள்ள தலைமுறையினர் ஆசைப்பட்டு எதையும் வாங்க முடியாமல், எதிர்காலமே இருண்டுவிட்டது என எண்ணத் துவங்கிவிட்டனர்.
நாட்டில் ஏற்பட்டுள்ள தலைகீழ் மாற்றம்
சிக்கன நடவடிக்கை என்ற பெயரில் கடைப்பிடிக்கப்படும் பொருளாதார நடவடிக்கைகளை மக்கள் மனதளவில் ஏற்கமறுக்கிறார்கள். தற்போது பெரும்பாலான கிரேக்க மக்கள் தொலைக் காட்சிகளில் செய்திகளை பார்ப்பதேயில்லை. தங்கள் நாட்டில் மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்கின்றது என்பதை மட்டும் தீவிரமாக யோசிக்கின்றனர்.
தங்கள் குடும்பத்தினர் - உற்றார் உறவினர், நண்பர்களிடத்தில் இதைப் பற்றியே பேசுகின்றனர்.
எல்லோரிடத்திலும் இந்த சிக்கன நடவடிக்கைகள் தேவையற்றது என்ற பொதுக்கருத்தும், இந்த பொருளாதார நெருக்கடி எங்கள் மீது திணிக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் கருதுகின்றனர்.
கிரேக்க தேசத்தில் ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடிக்கு மக்கள் முந்தைய காலங்களில் தேவையற்ற-அளவுக்கு அதிகமான செலவுகளை செய்தார்கள் எனும் குற்றச்சாட்டு அரசால் முன்வைக் கப்படுகின்றது. ஆனால் நிலையை உன்னிப்பாக கவனித்தவர்கள் அரசின் குற்றச்சாட்டை வன்மையாக மறுக்கின்றனர். ஏனென்றால், அப்படி செலவு செய்வதற்கு அம்மக்களிடத்தில் பெரும் அளவுக்கு பணப்புழக்கம் இல்லை.
கடந்த ஓராண்டாக, பொருளாதார நெருக்கடி கிரீஸ் நாட்டை வாட்டத் துவங்கியதிலிருந்து, கதைகளாக சொல்லப்பட்டவை எல்லாம் உண்மை நிலைகளாக மாறி வருகின்றது.
வீடற்றவர்கள் - மூன்று வேளை உணவு கிடைக்காதவர்கள் குப்பைத் தொட்டிகளை தேடிச்செல்லும் அவல நிலை, பிரச்சனைகளுக்காக போராடும் மக்களை தாக்கும் காவல் மற்றும் ராணுவம், மூடியுள்ள பள்ளிக்கூடங்கள், இயங்காத மருத்துவமனைகள், கிட்டத்தட்ட அந்நாட்டில் உள்ள ஆசிரியர்கள் மற்றும் மருத்துவர்கள் முற்றிலுமாக வேலை இழந்துள்ளார்கள்.
இது மட்டுமல்லாமல், ஊடகங்களின் பணி முடக்கப்பட்டு, பத்திரிகையாளர்கள் கடும் தணிக்கைக்குள்ளாக்கப்பட்டு, கிரேக்க நாட்டின் பிரச்சனைகள் எதுவும் வெளி உலகுக்கு தெரியக்கூடாது என்னும் எண்ணத்தில், எழுத்துக்களில் “கை” வைக்கப்படுகின்றது.
தொழிற்சங்கங்களின் நடவடிக்கைகள் அரசின் கழுகுப்பார்வையில் உள்ளது. போராட்டங்களில் ஈடுபடுபவர்களிடம் அரசு மூர்க்கத்தனமாக நடந்து கொள்கின்றது. தொழிற்சங்க தலைவர்கள் பெரும்பாலோர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.
அராஜக ஆட்சி நடக்கும் இடங்களில் இன மற்றும் நிற வெறி தன் வேலையைக் காட்டும் என்னும் உலக அனுபவத்திற்கு கிரீஸ் நாடும் தப்பவில்லை. நாடு முழுவதும் இனவெறி தாண்டவமாடுகின்றது. ஜனநாயகம், சமத்துவம், பெரும்பான்மை, போன்ற வார்த்தைகள் கிரீஸ் நாட்டில் இப்போது பயன்பாட்டில் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.
உலகத்தின் எங்கோ - வளராத நாடுகளில், பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய இடங்களில் நடைபெற்றதாக படித்துக் கொண்டிருந்த கிரேக்க மக்கள் சமூக வளர்ச்சியில் முன்நின்றதாக இருந்ததாக கருதப்பட்ட ஐரோப்பாவில் அதுவும் தங்கள் நாட்டில் இப்படிப்பட்ட கொடுமைகள் நடக்கும் என கிரீஸ் மக்கள் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதையும்விட கொடுமை என்னவென்றால், ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதார நெருக்கடி அனைத்திற்கும் மக்கள்தான் காரணம் என அரசு சொல்வதுதான் அவர்களை மேலும் வேதனைக்குள் தள்ளுகின்றது. பாவம் ஒரு பக்கம் - பழி ஒரு பக்கம்!
தங்கள் தவறு இல்லை - அரசுகளின் தவறுதான் என்று தெரிந்திருந்தும்கூட, சொல்லமுடியாத நிலை.
அன்றாட வாழ்வில் தாங்கள் பெரும் மாறுதலை சந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணரும் மக்கள், நீதி - சுதந்திரம் இனி தங்கள் வாழ்நாளில் மீண்டும் வருமா என்று எண்ணத் துவங்கிவிட்டனர். பெரும் போராட்டங்கள் செய்தால் அரசின் தாக்குதலுக்கு தள்ளப்படுவோம் என தங்களால் முடிந்த சிறு எதிர்ப்புக்களை அவ்வப்போது, ஆங்காங்கே வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர்.
போக்குவரத்து கட்டணம் - மருத்துவமனை செலவுகளை கட்டமறுக்கின்றனர். சுங்கச் சாவடிகளில் கட்டணம் செலுத்த மறுக்கின்றனர். சிலர் முன்னர் வங்கிகளில் வாங்கிய கடன்களை திரும்ப செலுத்தமாட்டோம் என மறுத்துவருகின்றனர்.
மேலும் சிலர் தங்கள் பகுதிகளில் ஒத்தக் கருத்துடைய மக்களை ஒன்று திரட்டுகின்றனர். சிறு குழுக்களை உருவாக்கி வருகின்றனர். அங்கு உள்ள குழந்தைகளுக்கு கல்வி கற்றுத்தருகின்றனர்.
மாற்று பொருளாதாரத்தை கொண்டு வர வழி என்ன என்பதைப்பற்றி கூட்டங்கள் நடத்துகின்றனர். கணினியை பயன்படுத்த வாய்ப்புள்ளவர்கள் இணைய தளங்களில் வரும் தகவல்களை பரி மாறிக்கொள்கின்றனர். ஒவ்வொரு நாளும் தாங்கள் செய்த எதிர்ப்புக்களை பற்றி பேசிக்கொள்கின்றனர்.
ஒன்றுமட்டும் நிச்சயம். பயம் மற்றும் பழியை சுமந்துகொண்டு - ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதார நெருக்கடிக்கு தாங்கள் மட்டுமே காரணம் எனும் பொய்ப் பிரச்சாரம் சமீப காலத்தில் சரி செய்ய முடியாத பிரச்சனையாக உருவெடுத்திருக்கும் இத்தருணத்தில் மக்கள் எப்போதும் அடங்கி போக மாட்டார்கள். எங்கோ ஒரு மூலையில் விரைவில் எதிர்ப்பலைகள் கிளம்பும் என்பது மட்டும் திண்ணம்.
சர்வதேச நிதி நிறுவனமும் கிரேக்க ஆட்சியாளர்களும் நீண்ட நாட்களுக்கு மக்களுக்கு வாய்ப்பூட்டு போட்டுவிட முடியாது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் வாய்ப் பூட்டு போட்டாலும், தங்களுக்குள் மவுனமாக விஷயங்களை பரிமாறிக்கொண்டு; இன்னல்களுக்கு எதிராக களம் இறங்குவார்கள் என்பதையும் அவர்கள் இன்னும் சில காலத்தில் அறியப் போகிறார்கள்.
எத்தனை தடைகள் போட்டாலும் மக்கள் அதை தகர்த்தெறிவார்கள். அதையும் மீறி ஆட்சியாளர்கள் அதை ஒடுக்க நினைத்தால், 2008ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் நடைபெற்ற எதிர்ப்பலைபோல மீண்டும் எழும். அப்படி மீண்டும் நடை பெற்றால், கிரேக்க நாட்டில் உருப்படியான மாற்றங்கள் நடைபெறுவதற்கு அது கால்கோள் விழாவாக அமையும்.
ஆதாரம் : தி ஹிந்து நாளிதழ்
பொருளாதார நிர்மூல நிலைக்கு சென்ற கிரீஸ் நாட்டில் சர்வதேச நிதி நிறுவனமும் ஐரோப்பிய யூனியனும் கடுமையான சிக்கன நடவடிக்கைகளை கொண்டு வந்ததின் விளைவாக, அந்நாட்டின் வாழ்நிலை கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. அந்நாட்டிலுள்ள 18 வயதிலிருந்து 24 வயதிற்குட்பட்டவர்கள் பெரும்பான்மையானவர்கள் வேலை யில்லாதவர்களாக மாறியுள்ளனர். 30 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள் பகுதி நேர ஊழியர்களாக, நிரந்தரமற்ற பணிகளில் ஈடுபடுகின்றனர். கூடுதல் வேலை நேரத்தில் பணியாற்றி சிறு தொகையை ஊக்கமாக பெறுகின்றனர். இப்படி கஷ்டப்பட்டு செய்யும் வேலை எத்தனை நாட்களுக்கு என்பது அவர்களுக்கே தெரியாது.
சம்பளம் வேகமாக குறைக்கப்படுகின்றது. ஏன் குறைக்கப்படுகின்றது என்று கேள்வி கேட்க தொழிற்சங்கங்கள் இல்லை; வேலை நிறுத்தம் செய்ய முடியாது எனும் நிலை.
மக்கள் கூடி நின்று பேச முடியாது. சம்பளம் சரியான நேரத்தில் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என தொழிலாளர்கள் கேட்க முடியாது. விடுமுறை என்பது எல்லாம் மறந்துபோகும் நிலை. நோயுற்றால், மீண்டும் வேலையில் சேர்வது மிகச்சிரமம்.
தற்போது உள்ள தலைமுறையினர் ஆசைப்பட்டு எதையும் வாங்க முடியாமல், எதிர்காலமே இருண்டுவிட்டது என எண்ணத் துவங்கிவிட்டனர்.
நாட்டில் ஏற்பட்டுள்ள தலைகீழ் மாற்றம்
சிக்கன நடவடிக்கை என்ற பெயரில் கடைப்பிடிக்கப்படும் பொருளாதார நடவடிக்கைகளை மக்கள் மனதளவில் ஏற்கமறுக்கிறார்கள். தற்போது பெரும்பாலான கிரேக்க மக்கள் தொலைக் காட்சிகளில் செய்திகளை பார்ப்பதேயில்லை. தங்கள் நாட்டில் மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்கின்றது என்பதை மட்டும் தீவிரமாக யோசிக்கின்றனர்.
தங்கள் குடும்பத்தினர் - உற்றார் உறவினர், நண்பர்களிடத்தில் இதைப் பற்றியே பேசுகின்றனர்.
எல்லோரிடத்திலும் இந்த சிக்கன நடவடிக்கைகள் தேவையற்றது என்ற பொதுக்கருத்தும், இந்த பொருளாதார நெருக்கடி எங்கள் மீது திணிக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் கருதுகின்றனர்.
கிரேக்க தேசத்தில் ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடிக்கு மக்கள் முந்தைய காலங்களில் தேவையற்ற-அளவுக்கு அதிகமான செலவுகளை செய்தார்கள் எனும் குற்றச்சாட்டு அரசால் முன்வைக் கப்படுகின்றது. ஆனால் நிலையை உன்னிப்பாக கவனித்தவர்கள் அரசின் குற்றச்சாட்டை வன்மையாக மறுக்கின்றனர். ஏனென்றால், அப்படி செலவு செய்வதற்கு அம்மக்களிடத்தில் பெரும் அளவுக்கு பணப்புழக்கம் இல்லை.
கடந்த ஓராண்டாக, பொருளாதார நெருக்கடி கிரீஸ் நாட்டை வாட்டத் துவங்கியதிலிருந்து, கதைகளாக சொல்லப்பட்டவை எல்லாம் உண்மை நிலைகளாக மாறி வருகின்றது.
வீடற்றவர்கள் - மூன்று வேளை உணவு கிடைக்காதவர்கள் குப்பைத் தொட்டிகளை தேடிச்செல்லும் அவல நிலை, பிரச்சனைகளுக்காக போராடும் மக்களை தாக்கும் காவல் மற்றும் ராணுவம், மூடியுள்ள பள்ளிக்கூடங்கள், இயங்காத மருத்துவமனைகள், கிட்டத்தட்ட அந்நாட்டில் உள்ள ஆசிரியர்கள் மற்றும் மருத்துவர்கள் முற்றிலுமாக வேலை இழந்துள்ளார்கள்.
இது மட்டுமல்லாமல், ஊடகங்களின் பணி முடக்கப்பட்டு, பத்திரிகையாளர்கள் கடும் தணிக்கைக்குள்ளாக்கப்பட்டு, கிரேக்க நாட்டின் பிரச்சனைகள் எதுவும் வெளி உலகுக்கு தெரியக்கூடாது என்னும் எண்ணத்தில், எழுத்துக்களில் “கை” வைக்கப்படுகின்றது.
தொழிற்சங்கங்களின் நடவடிக்கைகள் அரசின் கழுகுப்பார்வையில் உள்ளது. போராட்டங்களில் ஈடுபடுபவர்களிடம் அரசு மூர்க்கத்தனமாக நடந்து கொள்கின்றது. தொழிற்சங்க தலைவர்கள் பெரும்பாலோர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.
அராஜக ஆட்சி நடக்கும் இடங்களில் இன மற்றும் நிற வெறி தன் வேலையைக் காட்டும் என்னும் உலக அனுபவத்திற்கு கிரீஸ் நாடும் தப்பவில்லை. நாடு முழுவதும் இனவெறி தாண்டவமாடுகின்றது. ஜனநாயகம், சமத்துவம், பெரும்பான்மை, போன்ற வார்த்தைகள் கிரீஸ் நாட்டில் இப்போது பயன்பாட்டில் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.
உலகத்தின் எங்கோ - வளராத நாடுகளில், பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய இடங்களில் நடைபெற்றதாக படித்துக் கொண்டிருந்த கிரேக்க மக்கள் சமூக வளர்ச்சியில் முன்நின்றதாக இருந்ததாக கருதப்பட்ட ஐரோப்பாவில் அதுவும் தங்கள் நாட்டில் இப்படிப்பட்ட கொடுமைகள் நடக்கும் என கிரீஸ் மக்கள் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதையும்விட கொடுமை என்னவென்றால், ஏற்பட்டுள்ள பொருளாதார நெருக்கடி அனைத்திற்கும் மக்கள்தான் காரணம் என அரசு சொல்வதுதான் அவர்களை மேலும் வேதனைக்குள் தள்ளுகின்றது. பாவம் ஒரு பக்கம் - பழி ஒரு பக்கம்!
தங்கள் தவறு இல்லை - அரசுகளின் தவறுதான் என்று தெரிந்திருந்தும்கூட, சொல்லமுடியாத நிலை.
அன்றாட வாழ்வில் தாங்கள் பெரும் மாறுதலை சந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணரும் மக்கள், நீதி - சுதந்திரம் இனி தங்கள் வாழ்நாளில் மீண்டும் வருமா என்று எண்ணத் துவங்கிவிட்டனர். பெரும் போராட்டங்கள் செய்தால் அரசின் தாக்குதலுக்கு தள்ளப்படுவோம் என தங்களால் முடிந்த சிறு எதிர்ப்புக்களை அவ்வப்போது, ஆங்காங்கே வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர்.
போக்குவரத்து கட்டணம் - மருத்துவமனை செலவுகளை கட்டமறுக்கின்றனர். சுங்கச் சாவடிகளில் கட்டணம் செலுத்த மறுக்கின்றனர். சிலர் முன்னர் வங்கிகளில் வாங்கிய கடன்களை திரும்ப செலுத்தமாட்டோம் என மறுத்துவருகின்றனர்.
மேலும் சிலர் தங்கள் பகுதிகளில் ஒத்தக் கருத்துடைய மக்களை ஒன்று திரட்டுகின்றனர். சிறு குழுக்களை உருவாக்கி வருகின்றனர். அங்கு உள்ள குழந்தைகளுக்கு கல்வி கற்றுத்தருகின்றனர்.
மாற்று பொருளாதாரத்தை கொண்டு வர வழி என்ன என்பதைப்பற்றி கூட்டங்கள் நடத்துகின்றனர். கணினியை பயன்படுத்த வாய்ப்புள்ளவர்கள் இணைய தளங்களில் வரும் தகவல்களை பரி மாறிக்கொள்கின்றனர். ஒவ்வொரு நாளும் தாங்கள் செய்த எதிர்ப்புக்களை பற்றி பேசிக்கொள்கின்றனர்.
ஒன்றுமட்டும் நிச்சயம். பயம் மற்றும் பழியை சுமந்துகொண்டு - ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதார நெருக்கடிக்கு தாங்கள் மட்டுமே காரணம் எனும் பொய்ப் பிரச்சாரம் சமீப காலத்தில் சரி செய்ய முடியாத பிரச்சனையாக உருவெடுத்திருக்கும் இத்தருணத்தில் மக்கள் எப்போதும் அடங்கி போக மாட்டார்கள். எங்கோ ஒரு மூலையில் விரைவில் எதிர்ப்பலைகள் கிளம்பும் என்பது மட்டும் திண்ணம்.
சர்வதேச நிதி நிறுவனமும் கிரேக்க ஆட்சியாளர்களும் நீண்ட நாட்களுக்கு மக்களுக்கு வாய்ப்பூட்டு போட்டுவிட முடியாது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் வாய்ப் பூட்டு போட்டாலும், தங்களுக்குள் மவுனமாக விஷயங்களை பரிமாறிக்கொண்டு; இன்னல்களுக்கு எதிராக களம் இறங்குவார்கள் என்பதையும் அவர்கள் இன்னும் சில காலத்தில் அறியப் போகிறார்கள்.
எத்தனை தடைகள் போட்டாலும் மக்கள் அதை தகர்த்தெறிவார்கள். அதையும் மீறி ஆட்சியாளர்கள் அதை ஒடுக்க நினைத்தால், 2008ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் நடைபெற்ற எதிர்ப்பலைபோல மீண்டும் எழும். அப்படி மீண்டும் நடை பெற்றால், கிரேக்க நாட்டில் உருப்படியான மாற்றங்கள் நடைபெறுவதற்கு அது கால்கோள் விழாவாக அமையும்.
ஆதாரம் : தி ஹிந்து நாளிதழ்
Monday, September 20, 2010
எண்ணெய் கசிவுகளின் பின்உள்ள அரசியல்
உலகம் முழுவதும் ஏப்ரல் 22 பூமி நாளாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. அதே நாளில் இந்த ஆண்டு மெக்ஸிகோ வளை குடாவில் ஆழ்குழாய்க் கிணறு தோண்டு கையில் அது வெடித்து வரலாற்றின் மிக மோசமானதொரு எண்ணெய்க் கசிவு நிகழ்ந்தது ஒரு விநோதமான ஒற்று மையே. 11 தொழிலாளர்கள் அன்று பலியா கினர். நீண்ட காலத்திற்கு கடல்வாழ் உயி ரினங்களுக்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் பாதிப்பை எண்ணெய்க் கசிவுகள் ஏற் படுத்தவல்லவை. பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலியம் நிறுவனம் லூஸியானா கடற்கரைப் பகுதியில் எண்ணெய்க் கிணறு தோண் டும் காண்ட்ராக்டை எடுத்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு மூன்றிலிருந்து ஐந்து தினங் களுக்கொரு முறை ஐந்திலிருந்து ஒன் பது மில்லியன் பீப்பாய்கள் வரை எண் ணெய்க் கசிவு இருந்தது ! அந்த அள வுக்கு கசிவுகள் பொதுவாக ஏற்படுவதில் லை. முதல் இராக் போரின்போது பாரசீக வளைகுடாவில் ஏற்பட்ட எண்ணெய்க் கசிவைத் தவிர இதுவரை நடந்த மற்ற எண்ணெய்க் கசிவுகள் எல்லாமே தற்போது நிகழ்ந்ததைவிட சிறியவையே.
நைஜீரியாவிலிருந்து ஈக்வடார் வரை எண்ணெய்க் கசிவுகள் சர்வசாதாரண மாக நிகழ்ந்து வருபவைதான். ஆனால் அவையெல்லாம் மக்கள் கவனத்திற்கு வருவதேயில்லை. இந்த முறை மெக் சிகோ எண்ணெய்க் கசிவு இந்த அளவு ஊடகங்களில் இடம் பிடித்ததற்குக் காரணம் அது வழக்கம்போல் மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத் தாமல் சற்று வித்தியாசமாக அமெரிக்க மக்களுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் வகை யில் நடந்துவிட்டதுதான் !
இம்மாதிரி பெரிய நிறுவனங்கள் சேதாரங்களை ஏற்படுத்துவது தவிர்க்க முடியாததல்ல. மக்களையும் பாதுகாப்பை யும்விட கொள்ளை லாபத்தை அவை மேலாக நினைப்பதுதான் இப்படிப்பட்ட `விபத்து’களுக்குக் காரணம். மெக்ஸிகோ வளைகுடாவில் கிணறு தோண்டுவதற்கு பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலியம் ஒரு நாளைக்கு 5 லட்சம் டாலர் செலவழிக்க வேண்டிய நிலையில் இந்தத் தொகையை மிச்சப் படுத்தி வேறொரு இடத்திற்குச் செல்ல அந்தக் கம்பெனி அவசரப்பட்டது. கம் பெனியுடைய பொறியாளர்களும் காண்ட் ராக்டர்களுமே பாதுகாப்புக் காரணங் களுக்காக அந்த முடிவுக்கெதிராக எச் சரிக்கை செய்தனர். ஆனால் கடந்த மூன்று மாதங்களில் மட்டும் 6.1 பில்லியன் டாலர் (ஒரு பில்லியன் என்பது 100 கோடி) கொள்ளை லாபம் ஈட்டிய அக்கம்பெனி பாதுகாப்பைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், செலவை மிச்சப்படுத்துவதிலேயே குறி யாக இருந்தது.
எண்ணெய்க் கசிவுகள் ஏற்படுத்தக் கூடிய பலத்த சேதங்களைப் பற்றி நன்கு தெரிந்திருந்தும் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் எண்ணெய்க் கம்பெனிகள் மீது எந்தக் கட்டுப்பாடினையும் விதிப்பதில்லை. இதனால் குழாய் தோண்டும் இயந்திரத் தைப் பராமரித்து விபத்துத் தடுப்பு நட வடிக்கைகளை எடுப்பதில் அவை முனைப்பு காட்டுவதில்லை. விபத்து நடந் தால் கம்பெனி தரவேண்டிய அதிகபட்ச இழப்பீட்டினை புஷ் நிர்வாகம் 75 மில்லி யன் டாலராக மட்டுமே நிர்ணயித்திருந் தது. பெரிய கம்பெனிகள் 25 பில்லியன் டாலர்களுக்கு மேல் லாபம் ஈட்டுகின்றன என்பதைக் கணக்கில் கொண்டு இந்த இழப்பீட்டினைப் பார்க்க வேண்டும்.
லாபம் தனியாருக்கு, விபத்தின் விலை மக்களுக்கு
அதிக அளவில் லாபம் வந்தால் அது தனியாருக்கு... விபத்து நேர்ந்தால் அதைத் தங்கள் உயிரையும் வாழ்க்கை யையும் இழந்து விலைகொடுக்க வேண் டிய பொறுப்பு மக்களுக்கு - இதுதான் முதலாளித்துவம் நமக்குச் சொல்லும் தத்துவம். இதில், அரசுகள் -பெரியவை, சிறியவை என்ற பேதம் இன்றி - தனியார் மூலதனத்துடன் கைகோர்த்துக் கொள் ளும் கொடுமையையும் பார்த்து வருகிறோம்.
பூமியைத் தோண்டியதுமே எண் ணெய் கிடைத்த காலம் மலையேறி விட்டது. இன்று பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலியம், ஷெல், டெக்ஸாகோ, ஆரம்கோ போன்ற பெரிய கம்பெனிகள் தண்ணீருக்கடியில் இரண்டு கிலோ மீட்டர் வரையிலும் அதற் குக் கீழ் கடல் தரையின் சேறு, வண்ட லுக்கடியில் 10 கிலோ மீட்டர் வரையிலும் தோண்ட வேண்டிய சவால் மிக்க பணியை மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. 10 கிலோ மீட்டர் நீளம் உள்ள தண்ணீர் மற்றும் வண்டல் தரும் அழுத்தம் எஃகு தகடுகளைக்கூட உடைத்து நொறுக்கி விடக் கூடியவை. கடல் நீரின் அடியில் வெப்பநிலை தண்ணீர் உறைநிலைக் கரு கிலும் கடல் தரைக்குக் கீழே போகும்போது 250 டிகிரி சென்டிகிரேட் வரையிலும் இருக்கும். இவ்வளவு வேறுபாடுள்ள வெப்பநிலையைக் கையாளும்போது சிக் கலான தொழில்நுட்பப் பிரச்சனைகளை கம்பெனிகள் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். இந்த சூழ்நிலையில் தகுந்த கட்டுப்பாடு கள் இல்லையெனில் அவை பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்யாமல் தப்பிக்க முயல்கின்றன. உரிய பாதுகாப்பு எற்பாடு கள் செய்யப்பட்டுள்ளனவா என்று கண் காணிக்கும் மிகப் பெரிய பொறுப்பு மக் கள் இயக்கங்களுக்கே வந்து சேருகிறது. இதில் அரசாங்கங்களை நம்பி நாம் ஏமாந்துவிடக் கூடாது.
நைஜீரியாவிலிருந்து ஈக்வடார் வரை எண்ணெய்க் கசிவுகள் சர்வசாதாரண மாக நிகழ்ந்து வருபவைதான். ஆனால் அவையெல்லாம் மக்கள் கவனத்திற்கு வருவதேயில்லை. இந்த முறை மெக் சிகோ எண்ணெய்க் கசிவு இந்த அளவு ஊடகங்களில் இடம் பிடித்ததற்குக் காரணம் அது வழக்கம்போல் மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத் தாமல் சற்று வித்தியாசமாக அமெரிக்க மக்களுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் வகை யில் நடந்துவிட்டதுதான் !
இம்மாதிரி பெரிய நிறுவனங்கள் சேதாரங்களை ஏற்படுத்துவது தவிர்க்க முடியாததல்ல. மக்களையும் பாதுகாப்பை யும்விட கொள்ளை லாபத்தை அவை மேலாக நினைப்பதுதான் இப்படிப்பட்ட `விபத்து’களுக்குக் காரணம். மெக்ஸிகோ வளைகுடாவில் கிணறு தோண்டுவதற்கு பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலியம் ஒரு நாளைக்கு 5 லட்சம் டாலர் செலவழிக்க வேண்டிய நிலையில் இந்தத் தொகையை மிச்சப் படுத்தி வேறொரு இடத்திற்குச் செல்ல அந்தக் கம்பெனி அவசரப்பட்டது. கம் பெனியுடைய பொறியாளர்களும் காண்ட் ராக்டர்களுமே பாதுகாப்புக் காரணங் களுக்காக அந்த முடிவுக்கெதிராக எச் சரிக்கை செய்தனர். ஆனால் கடந்த மூன்று மாதங்களில் மட்டும் 6.1 பில்லியன் டாலர் (ஒரு பில்லியன் என்பது 100 கோடி) கொள்ளை லாபம் ஈட்டிய அக்கம்பெனி பாதுகாப்பைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், செலவை மிச்சப்படுத்துவதிலேயே குறி யாக இருந்தது.
எண்ணெய்க் கசிவுகள் ஏற்படுத்தக் கூடிய பலத்த சேதங்களைப் பற்றி நன்கு தெரிந்திருந்தும் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் எண்ணெய்க் கம்பெனிகள் மீது எந்தக் கட்டுப்பாடினையும் விதிப்பதில்லை. இதனால் குழாய் தோண்டும் இயந்திரத் தைப் பராமரித்து விபத்துத் தடுப்பு நட வடிக்கைகளை எடுப்பதில் அவை முனைப்பு காட்டுவதில்லை. விபத்து நடந் தால் கம்பெனி தரவேண்டிய அதிகபட்ச இழப்பீட்டினை புஷ் நிர்வாகம் 75 மில்லி யன் டாலராக மட்டுமே நிர்ணயித்திருந் தது. பெரிய கம்பெனிகள் 25 பில்லியன் டாலர்களுக்கு மேல் லாபம் ஈட்டுகின்றன என்பதைக் கணக்கில் கொண்டு இந்த இழப்பீட்டினைப் பார்க்க வேண்டும்.
லாபம் தனியாருக்கு, விபத்தின் விலை மக்களுக்கு
அதிக அளவில் லாபம் வந்தால் அது தனியாருக்கு... விபத்து நேர்ந்தால் அதைத் தங்கள் உயிரையும் வாழ்க்கை யையும் இழந்து விலைகொடுக்க வேண் டிய பொறுப்பு மக்களுக்கு - இதுதான் முதலாளித்துவம் நமக்குச் சொல்லும் தத்துவம். இதில், அரசுகள் -பெரியவை, சிறியவை என்ற பேதம் இன்றி - தனியார் மூலதனத்துடன் கைகோர்த்துக் கொள் ளும் கொடுமையையும் பார்த்து வருகிறோம்.
பூமியைத் தோண்டியதுமே எண் ணெய் கிடைத்த காலம் மலையேறி விட்டது. இன்று பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலியம், ஷெல், டெக்ஸாகோ, ஆரம்கோ போன்ற பெரிய கம்பெனிகள் தண்ணீருக்கடியில் இரண்டு கிலோ மீட்டர் வரையிலும் அதற் குக் கீழ் கடல் தரையின் சேறு, வண்ட லுக்கடியில் 10 கிலோ மீட்டர் வரையிலும் தோண்ட வேண்டிய சவால் மிக்க பணியை மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. 10 கிலோ மீட்டர் நீளம் உள்ள தண்ணீர் மற்றும் வண்டல் தரும் அழுத்தம் எஃகு தகடுகளைக்கூட உடைத்து நொறுக்கி விடக் கூடியவை. கடல் நீரின் அடியில் வெப்பநிலை தண்ணீர் உறைநிலைக் கரு கிலும் கடல் தரைக்குக் கீழே போகும்போது 250 டிகிரி சென்டிகிரேட் வரையிலும் இருக்கும். இவ்வளவு வேறுபாடுள்ள வெப்பநிலையைக் கையாளும்போது சிக் கலான தொழில்நுட்பப் பிரச்சனைகளை கம்பெனிகள் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். இந்த சூழ்நிலையில் தகுந்த கட்டுப்பாடு கள் இல்லையெனில் அவை பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்யாமல் தப்பிக்க முயல்கின்றன. உரிய பாதுகாப்பு எற்பாடு கள் செய்யப்பட்டுள்ளனவா என்று கண் காணிக்கும் மிகப் பெரிய பொறுப்பு மக் கள் இயக்கங்களுக்கே வந்து சேருகிறது. இதில் அரசாங்கங்களை நம்பி நாம் ஏமாந்துவிடக் கூடாது.
Subscribe to:
Posts (Atom)